Een gezichtsuitdrukking zegt meer dan duizend woorden

Jasper de Roo werkt als verpleegkundige op de afdeling interne geneeskunde en geriatrie in het Gelre Apeldoorn. Hij werkte in het voorjaar op de zogeheten cohortafdeling, waar coronapatiënten werden verpleegd. Het was moeilijker een band met hen op te bouwen, in alle beschermende kleding. “Je gezichtsuitdrukking stelt vaak meer gerust dan duizend woorden.”

“Mijn collega’s en ik zien dat er behoefte is aan sociale contacten”

Op de afdeling waar Jasper normaal gesproken werkt, proberen ze corona ver buiten de deur te houden: de patiënten die er liggen zijn vaak extra kwetsbaar. Ze mogen wel bezoek ontvangen, maar mondjesmaat. “Er is nu minder reuring dan normaal. Dat heeft echt een mentale weerslag op mijn patiënten. Mijn collega’s en ik zien dat er behoefte is aan sociale contacten, dus we proberen bijvoorbeeld een extra praatje te maken.”

Gezichtsuitdrukking onzichtbaar

In het voorjaar werkte Jasper op de zogeheten cohortafdeling, de speciaal ingerichte afdeling voor coronapatiënten. “Ik moest daar compleet ingepakt de afdeling op. Dat was voor mij lichamelijk zwaar, maar óók voor de patiënten niet prettig: ze konden mijn gezichtsuitdrukking niet goed zien. En met je gezicht kan je mensen vaak meer gerust stellen dan met duizend woorden. Ik probeerde er natuurlijk zo goed mogelijk voor ze te zijn en hen er doorheen te praten. Maar dat viel niet altijd mee. We wisten in die eerste golf nog weinig van het ziektebeeld. Inmiddels weten we beter wat werkt en wat niet.”

Voorbeeldfunctie in privéleven

Jasper merkt dat hij het soms lastig vindt om onderscheid te maken tussen zijn werk- en privésituatie. “Als verpleegkundige zit ik dicht bij het vuur. In mijn privéleven ben ik daardoor terughoudend met sociale contacten. Ik voel dat ik door mijn werk een voorbeeldfunctie richting de maatschappij heb. Mondkapjes, afstand houden; ik denk er niet eens meer over na. Ik accepteer dat het nu zo is. Mensen in mijn directe omgeving denken er ook zo over en dat is fijn, want we moeten het samen doen. Wat mij rust geeft, is wandelen, fietsen en fitnessen. Ik blijf mentaal in balans door lichamelijk fit te blijven.”

Rekening houden met kwetsbare mensen

De verpleegkundige ziet tot zijn vreugde dat mensen nu meer naar elkaar omkijken. Al vindt hij dat er nog wel meer rekening gehouden kan worden met kwetsbare mensen. “Want eenzaamheid ligt voor deze groep nu echt op de loer. Dat moeten we met ons allen echt zien te voorkomen.”

Dit interview is tussen vrijdag 13 november en 11 december afgenomen.

Om In Apeldoorn goed te laten functioneren gebruiken wij cookies.
Als je onze site gebruikt, gaan wij ervan uit dat je akkoord gaat met het gebruik hiervan.